yankılanan kelimeler olmayınca yalnızlığımı daha az hisseder oldum. yalnızlığımı diyorum hala sensizliği demeye cesaret edemediğimden olsa gerek.. ya da belki de hala sensiz olduğumu anlamadığımdan.ben görmeden de sevebiliyorum ne yapayım. ben olmayı bırakmak belki de asıl sorun; ne sensizlik, ne yalnızlık,sadece ben olmak sana gelmeden içime düşen bütün kelimelerle..
nazende sevgilim yadıma düştün diyor figen genç arka fonda..çayım yine soğudu. fotoğrafına bakarken geçen zamanı anlamak için dakikaları saatleri değil içmeden soğuyan çaylarımı sayıyorum .. komik değil mi? yanındayken ayaklarım yere basmamış hiç. ne tuhaf sen yanımdayken olan bütün fotoğraflarda uçar gibiyim . sessiz o yüzden mi kanadı kırık kuş misali hissedişim kendimi?
ah bu kelimeler. . konu sen olunca nasıl kanat çırpmaktalar . nasıl telaşlı ve heyecanlılar.. birbirine dolaşmakta ama ısrarla cümle olmaya çalışmaktalar.. sırf sana yol alabilmek için nasıl da çırpınmaktalar ruhumun ıssız mecralarında ..
ah bu sensizlik..
ah bu ben..
ah bu sana yol almaya çalışan kelimeler..
damla damla yanağımdan düşerken yine ellerine, kokuna, gülüşüne karıştı..
ne yapayım ben olmaktan kaçış yok işte.. görmeden de seviyorum..
yada içimin bütün kıyılarından seni görüyorum..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder