yazmak, yazmak, yazmak ... elimden gelen sadece bu.. sustuğum zaman bana nefes aldıran tek şey bu ; yazmak. kaç zaman oldu? sahi, neye kaç zaman oldu? bu soruyu sorarken aklımdan o kadar çok şey aynı anda geçti ki geride sadece tozlu bir boşluk kaldı ? içimin tozlu boşluğunda biriktirdiğim anılara bakıyorum.. unutmayayım diye biriktirilmiş otobüs, uçak, tiyatro, sinema, müze ve bilumum bir sürü bilet, kalemler, kokular, kartvizler, silgiler, taşlar, mendil üzerine yazılmış yazılar, minyatür oyuncaklar, kimlerle gidildiği not alınan kafe kartları.. bir kutu dolusu hayat..  bir kutu hayat.. kutu hayat!